Οι μικροί αγρότες γίνονται υπεύθυνοι ενήλικες

countrysideclassroom

Σε όλο τον κόσμο προκαλεί προβληματισμό η απομάκρυνση των παιδιών των πόλεων από τη φύση. Στην Ιαπωνία και την Αμερική έχουν ήδη ξεκινήσει σχολικά προγράμματα κηπουρικής και οργανικών καλλιεργειών με σκοπό την επανασύνδεση των παιδιών με το περιβάλλον και την τροφή τους. Πέρα από την αυταπόδεικτη ευεργετική επίδραση που έχουν αυτές οι δραστηριότητες στην κινητικότητα του παιδιού και την έκθεσή του στο φυσικό περιβάλλον, υπάρχουν ακόμη πιο σοβαροί λόγοι για τους οποίους ενθαρρύνεται η επαφή τους με τον τρόπο που παράγονται και φτάνουν στο τραπέζι οι τροφές.

Όταν ένα μικρό παιδί μαθαίνει βασικές αρχές καλλιεργειών, αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Αλλάζει η σχέση του με το φαγητό και βλέπει τις τροφές με τελείως διαφορετικό τρόπο. Σήμερα τα περισσότερα παιδιά που μεγαλώνουν σε μικρές και μεγάλες πόλεις δεν έχουν βασικές γνώσεις για την τροφή: πώς καλλιεργείται, συλλέγεται, από πού προέρχεται και τα οφέλη της καλλιέργειας και προετοιμασίας της από τα ίδια.

Η μάθηση μέσα από την κηπουρική θα έπρεπε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης και της ανάπτυξης κάθε παιδιού. Η μάθηση μέσα από την κηπουρική δημιουργεί γενιές συνδεδεμένες με την τροφή και την κοινότητα, γενιές με υγιή οικολογική συνείδηση.

Όλο και περισσότεροι επιστήμονες και εκπαιδευτές καλούν για μεγαλύτερη ενασχόληση των παιδιών στους τομείς αυτούς καθώς εκτιμούν ότι θα βελτιώσει σημαντικά την γνώση τους για το περιβάλλον και το οικοσύστημα, ενώ θα ενισχύσει την υπευθυνότητά τους γύρω από τη διατροφή.

 

Advertisements

Επικίνδυνο το τραμπολίνο

iStock_trampoline

Θεωρείται διασκεδαστικό και το αγαπούν μικροί και μεγάλοι, αλλά το τραμπολίνο ευθύνεται για τον σοβαρό τραυματισμό δεκάδων χιλιάδων παιδιών κάθε χρόνο, όπως επιβεβαιώνει έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Indiana από το 2002 έως το 2011. Πλέον, οι ειδικοί αλλά και η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής προειδοποιούν πως δεν υπάρχει ασφαλής ηλικία για τη χρήση του τραμπολίνο.

Κι αν νομίζετε ότι το τραμπολίνο είναι ασφαλές για το παιδί σας επειδή είναι εξοικειωμένο και δεν έχει χτυπήσει ποτέ, σκεφτείτε τι συνέβη στον έφηβο Austin Dodd, ο οποίος, σύμφωνα με άρθρο σε μεγάλο αμερικανικό δίκτυο είχε κάνει εκατοντάδες τούμπες και άλματα στο τραμπολίνο της αυλής του σπιτιού του, αλλά χρειάστηκε μόνο μία κακή προσγείωση για να αλλάξει τη ζωή του για πάντα, καθώς έμεινε παράλυτος μπροστά στα μάτια της μητέρας του. Το προστατευτικό δίχτυ που είχαν τοποθετήσει οι γονείς του γύρω από το τραμπολίνο δεν έπαιξε κανέναν ρόλο. Το παιδί προσγειώθηκε στον αυχένα του με συνέπεια ένα συντριπτικό κάταγμα στη σπονδυλική στήλη που θα το εμποδίσει να ξαναπερπατήσει.

Τα πιο μικρά παιδιά δεν χρειάζεται καν να έχουν μια άσχημη προσγείωση, αρκεί να κάνουν συνεχόμενα μικρά αλματάκια πάνω στο τραμπολίνο. Τα κατάγματα σε πόδια και χέρια είναι συνηθισμένα καθώς όπως εξηγεί ο Δρ. Ράνταλ Λόντερ, χειρουργός ορθοπεδικός στο Riley Hospital for Children της Ινδιανάπολης και Διευθυντής της Πανεπιστημιακής Ορθοπαιδικής στην Ινδιανάπολη «τα οστά των μικρότερων παιδιών είναι πιο μαλακά από των ενηλίκων και μπορούν να σπάσουν εύκολα με την κατάλληλη πίεση από μερικά φαινομενικά μικρά άλματα στο τραμπολίνο».

Οι γιατροί προειδοποιούν: οι γονείς δεν μπορούν να αντιληφθούν την επικινδυνότητα, αλλά παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας μπορεί να υποστούν σοβαρότατες βλάβες ακόμη κι αν δεν εκτελούν επικίνδυνες φιγούρες. Η συχνότητα και η σοβαρότητα των ατυχημάτων είναι πολύ μεγάλη για να αγνοηθεί. Τα παιδιά απλώς δεν πρέπει να παίζουν σε τραμπολίνο.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Αμερικανική Ένωση Γυμναστών, η χρήση του τραμπολίνο απαιτεί ειδική εκπαίδευση, κατάλληλο εξοπλισμό, μέτρα ασφάλειας και επιτήρηση από εξειδικευμένο προσωπικό. Σε ομάδες γυμναστικής, οι προπονητές χρησιμοποιούν μια σειρά από εκπαιδευτικά εργαλεία και ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα, που σημαίνει ότι κάθε αθλητής δεν επιχειρεί κάποια καινούργια άσκηση εάν δεν έχουν προηγηθεί τα κατάλληλα στάδια εκγύμνασης ώστε να αποκτήσει τις ικανότητες που απαιτούνται για την ασφαλή προσπάθεια ολοκλήρωσης μιας νέας άσκησης.

Η Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία εξέδωσε την ακόλουθη οδηγία όσον αφορά το τραμπολίνο:

Οι παιδίατροι οφείλουν να συμβουλεύουν τους ασθενείς και τις οικογένειές τους ενάντια στη χρήση του τραμπολίνο και να εξηγούν ότι έχει τεκμηριωθεί πως τα μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονται δεν μειώνουν σημαντικά το ποσοστό των τραυματισμών και ότι μπορεί να προκληθούν ακόμη και πολύ σοβαροί τραυματισμοί.

Για γονείς που παρά τις προειδοποιήσεις συνεχίζουν να επιτρέπουν ή ακόμη και να ενθαρρύνουν τα παιχνίδια με τραμπολίνο στα παιδιά τους, οι παιδίατροι οφείλουν να συμβουλεύσουν τους γονείς και τα παιδιά τα παρακάτω:

Οι ιδιοκτήτες τραμπολίνο θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι η ασφάλειά τους καλύπτει ατυχήματα που προκαλούνται από τραμπολίνο.

Η χρήση του τραμπολίνο θα πρέπει να γίνεται κάθε φορά από ένα άτομο.

Το τραμπολίνο θα πρέπει να διαθέτει επαρκή προστατευτικά μέσα, να είναι σωστά τοποθετημένο και σε καλή κατάσταση.

Το τραμπολίνο πρέπει να είναι στο επίπεδο του εδάφους και σε επιφάνεια όπου δεν υπάρχουν επικίνδυνα αντικείμενα.

Θα πρέπει να ελέγχονται τακτικά και να αντικαθιστώνται αμέσως τα προστατευτικά μέσα (μαξιλαράκια, δίχτυ ασφαλείας) ή άλλα εξαρτήματα που έχουν υποστεί φθορές. Εάν δεν είναι δυνατόν να βρεθούν ανταλλακτικά για οποιοδήποτε κατεστραμμένο ή φθαρμένο εξάρτημα, θα πρέπει να πετάξετε το τραμπολίνο αυτό.

Οι τούμπες στον αέρα είναι οι πιο συχνές αιτίες μόνιμων και συντριπτικών καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης και δεν πρέπει να εκτελούνται ως διασκέδαση ή παιχνίδι.

Η ενεργή επίβλεψη από ενήλικες σύμφωνα με τις παραπάνω οδηγίες θα πρέπει να είναι διαρκής. Οι επιβλέποντες ενήλικες πρέπει να έχουν κατανοήσει και να είναι ικανοί να επιβάλουν τους προαναφερθέντες κανόνες. Η απλή παρουσία ενηλίκου δεν είναι επαρκής.

Οι γονείς θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι αυτές οι οδηγίες τηρούνται οποτεδήποτε είναι πιθανή η χρήση του τραμπολίνο από ανήλικο.

Οι πληροφορίες για την επικινδυνότητα του τραμπολίνο και παρόμοιων εγκαταστάσεων είναι ακόμη ανεπαρκείς. Μέχρι να συγκεντρωθούν περισσότερες πληροφορίες για την ασφάλεια των οργάνων αυτών, τα μέτρα προφύλαξης που αναφέρονται εδώ για κάθε τραμπολίνο που τοποθετείται σε ιδιωτικό χώρο ισχύουν και για όργανα αναψυχής σε οποιοδήποτε άλλο χώρο.

Οι παιδίατροι οφείλουν να πιέσουν ώστε να γνωστοποιείται η επικινδυνότητα του οργάνου στους γονείς από τους λειτουργούς των παιδικών πάρκων που  διαθέτουν τέτοια όργανα.

Το τραμπολίνο σχεδιάστηκε ως όργανο ειδικευμένης εκπαίδευσης για συγκεκριμένα αθλήματα. Οι παιδίατροι οφείλουν να επιτρέπουν τη χρήση τραμπολίνο μόνο ως μέρος ενός δομημένου προπονητικού προγράμματος από κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, υπό επίβλεψη και με τήρηση όλων των μέτρων ασφαλείας.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, διαβάστε το σχετικό άρθρο στο WTHR

 

Φίμωση: μια απόλυτα φυσιολογική διαδικασία

Επανερχόμαστε στο θέμα της φίμωσης που ταλαιπωρεί τα μικρά αγόρια – όχι βέβαια η ίδια αλλά η εμμονή μερικών παιδιάτρων να επεμβαίνουν σε μια απόλυτα φυσιολογική διαδικασία. Επειδή η ενημέρωση είναι η καλύτερη προστασία αναδημοσιεύουμε άρθρο της Ζηνοβίας Κυριαζοπούλου για το imommy.gr σε συνεργασία με τον παιδίατρο Παναγιώτη Χρηστίδη.

Untitled-1

Η ερώτηση «γιατρέ, μήπως το παιδί μου έχει φίμωση;» είναι μια από τις πιο συχνές αιτίες επίσκεψης στον παιδίατρο ή και στον παιδοχειρουργό. Τις περισσότερες φορές η απορία οφείλεται στην έλλειψη γνώσης εκ μέρους των γονιών. Για να είμαστε σίγουροι, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε αρκετά για τη διάπλαση και ανατομία του παιδικού πέους:
– Το μέρος του δέρματος που καλύπτει το πέος ονομάζεται πόσθη, ενώ το τελικό τμήμα του πέους βάλανος.
– Στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης η πόσθη, αυτός ο σχηματισμός του δέρματος, έχει ήδη ολοκληρωθεί και καλύπτει τελείως τη βάλανο, με την οποία είναι πολύ καλά κολλημένη.
– Σταδιακά, χάρη στην επίδραση των ορμονών σχηματίζονται μικρά κενά διαστήματα ανάμεσα στην πόσθη και στη βάλανο. Αυτά τα κενά αυξάνουν διαρκώς σε μέγεθος και ενώνονται το ένα με το άλλο χωρίζοντας τελείως τα δύο τμήματα του πέους μεταξύ τους.
– Ο διαχωρισμός αυτός δεν ολοκληρώνεται μέσα στη μήτρα, αλλά αργότερα, κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής του παιδιού. Συγκεκριμένα, το ποσοστό των αγοριών στα οποία η πόσθη τραβιέται προς τα κάτω αποκαλύπτοντας τη βάλανο ήδη τη στιγμή της γέννησής τους είναι μόνο 4%. Στα μισά νεογέννητα αγόρια δεν μπορεί κανείς να δει ούτε το στόμιο της ουρήθρας.
– Έως την ηλικία των έξι μηνών η πόσθη τραβιέται τελείως προς τα κάτω σε ένα ποσοστό 20% των αγοριών. Μέχρι την ηλικία των τριών ετών στο 10% των αγοριών η βάλανος εξακολουθεί να καλύπτεται από την πόσθη.
– Τέλος, σχεδόν σε όλα τα αγόρια μέχρι την ηλικία των δεκαεπτά ετών η πόσθη έχει ανοίξει κανονικά.

Πότε υπάρχει πρόβλημα;
Αν ορίσουμε ως φίμωση μονάχα την αδυναμία να τραβήξουμε την πόσθη προφανώς αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλα τα νεογέννητα αγόρια. Πρόκειται για τη φυσιολογική νεογνική φίμωση, η οποία δεν χρειάζεται επέμβαση για να διορθωθεί.
Τους πρώτους μήνες της ζωής τους, εάν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε το πέος τραβώντας την πόσθη προς τη βάση του, θα δούμε ένα άνοιγμα σαν κεφαλή καρφίτσας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει λανθασμένα στη διάγνωση μιας παθολογικής φίμωσης. Αντίθετα, ο τρόπος με τον οποίο εξετάζει το πέος ο παιδίατρος είναι τραβώντας την πόσθη προς την άλλη μεριά, για να διαπιστώσει εάν το άνοιγμά της είναι αρκετά φαρδύ και εάν εμποδίζει την ούρηση του παιδιού με κάποιο τρόπο.
Η παθολογική φίμωση είναι πολύ σπάνια πριν την ηλικία των πέντε ετών. Προκαλείται συνήθως από συνεχείς βαλανοποσθίτιδες που οδηγούν σε ίνωση του στομίου της πόσθης και πραγματική στένωση. Σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί να γίνει περιτομή.
Όταν όμως η βαλανοποσθίτιδα είναι ήπια θεραπεύεται μόνη της ή με αντιβιοτικά και χλιαρά λουτρά χαμομηλιού. Σε γενικές γραμμές, και μέχρι αυτή την ηλικία, οι συμφύσεις –δηλαδή τα σημεία όπου η βάλανος και η πόσθη είναι ακόμη κολλημένες– είναι κάτι φυσιολογικό και δεν πρέπει να τις πειράζουμε. Ο βίαιος διαχωρισμός τους χωρίς αναισθησία συνεπάγεται πόνο, αιμορραγία ακόμη και παραφίμωση (δημιουργία δακτυλίου που περισφίγγει τη βάλανο και χρειάζεται άμεση χειρουργική αποκατάσταση). Ο διαχωρισμός θα συμβεί φυσιολογικά και από μόνος του.

Η σωστή φροντίδα 
Οι μητέρες είναι ανώφελο να κάνουν οποιαδήποτε προσπάθεια. Το πέος του γιου τους δεν χρειάζεται καμιά ειδική φροντίδα, όπως να τραβάει την πόσθη για να βοηθήσει την αποκάλυψη της βαλάνου ή να διευκολύνει τον φυσιολογικό διαχωρισμό. Όταν πια η πόσθη θα έχει χωρίσει μόνη της από τη βάλανο, πρέπει να ενθαρρύνουμε το παιδί όσο μεγαλώνει να καθαρίζει αυτή την περιοχή όπως και όταν πλένεται πίσω από τα αυτιά του.

Πότε είναι απαραίτητη η επέμβαση;
Μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η φίμωση ενδέχεται να ευθύνεται για συχνές ουρολοιμώξεις στα βρέφη ηλικίας τριών έως έξι μηνών –ενώ στα μεγαλύτερα αγόρια θεωρείται απίθανο να είναι αυτή η αιτία των ουρολοιμώξεων. Σε αυτή την περίπτωση –όταν δηλαδή παρουσιάζονται υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις σε βρέφη ηλικίας έως έξι μηνών–, αλλά και όταν το πρόβλημα δυσχεραίνει την ούρηση, τότε η φίμωση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με περιτομή. Μετά το χειρουργείο, το πέος του παιδιού είναι καλυμμένο με γάζα που συνήθως αφαιρείται σε δυο-τρεις μέρες. Πλήρης αποκατάσταση στην περιοχή επέρχεται σε δύο με τρεις εβδομάδες. Στην περίοδο της αποκατάστασης το παιδί θα πρέπει να αποφύγει να κάνει ποδήλατο ή οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι μπορεί να τραυματίσει ή να ερεθίσει την περιοχή.

Πρωταθλήτρια στην κατάχρηση αντιβιοτικών η Ελλάδα

Με αφορμή την εβδομάδα ευαισθητοποίησης για την υπερβολική κατανάλωση αντιβιοτικών δόθηκαν στη δημοσιότητα συγκριτικά στοιχεία που αποκαλύπτουν τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ελλάδα. Η χώρα μας είναι δεύτερη μεταξύ των χωρών με τα υψηλότερα επίπεδα κατανάλωσης αντιβιοτικών και μικροβιακής αντοχής.

Η διασπορά στελεχών ανθεκτικών στα περισσότερα αντιβιοτικά ευθύνεται για την πρόκληση σοβαρών λοιμώξεων, ιδίως σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με αποτέλεσμα την παράταση της νοσηλείας τους, την αύξηση της θνητότητας και την αύξηση του κόστους νοσηλείας για τα νοσηλευτικά ιδρύματα.
Οι λοιμώξεις από πολυανθεκτικά παθογόνα αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα και για τα ελληνικά νοσοκομεία και καθιστούν επιτακτική την ανάγκη μείωσης της μη αναγκαίας χρήσης αντιβιοτικών.

chart

Ο θηλασμός γίνεται ασπίδα ενάντια στη λευχαιμία

Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Pediatrics, βρέθηκε ότι παιδιά και έφηβοι που θήλασαν για τουλάχιστον έξι μήνες είχαν 19% μικρότερη πιθανότητα να νοσήσουν από λευχαιμία.

θηλασμός κατά λευχαιμίας

Η λευχαιμία είναι η πιο συχνή μορφή καρκίνου της παιδικής ηλικίας. Η επίπτωσή της αυξάνεται σταθερά τις τελευταίες δεκαετίες. Συγκεκριμένα, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από το 1975 ως το 2011 αυξάνει με ρυθμό 0,7% τον χρόνο, ανάλογα και στην Ευρώπη με ρυθμό 0,6% από το 1978 ως το1997.

Δεν έχει ακόμη δοθεί κάποια εξήγηση για αυτήν την αύξηση. Μία πιθανή εξήγηση έχει διατυπωθεί με την υπόθεση του Greaves. Σύμφωνα με αυτήν κάποια μετάλλαξη προγεννητικά προσδίδει σε ορισμένα παιδιά μια προδιάθεση προς την ανάπτυξη λευχαιμίας. Πάλι σύμφωνα με την παραπάνω υπόθεση, η έκθεση σε κάποιο λοιμογόνο παράγοντα μετά τη γέννηση μπορεί να αποτελέσει το ερέθισμα στην ανάπτυξη του καρκίνου.

Αν ισχύει αυτή η υπόθεση, τότε λογικά το μητρικό γάλα που είναι πλούσιο σε ανοσολογικούς παράγοντες θα μπορούσε να δράσει προστατευτικά και αποτρεπτικά. Αυτήν τη συσχέτιση ανάμεσα στη λευχαιμία και τον θηλασμό αποφάσισαν να ελέγξουν ερευνητές από το Ισραήλ και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: 18% μικρότερη πιθανότητα προσβολής από λευχαιμία σε παιδιά που είχαν θηλάσει περισσότερο από έξι μήνες και 11% μικρότερη πιθανότητα όταν η διάρκεια θηλασμού ήταν τουλάχιστον για ένα μήνα.

Σίγουρα η αναδεικνυόμενη αυτή συσχέτιση δεν συμβάλλει σημαντικά στην αιτιολογική διερεύνηση της λευχαιμίας της παιδικής ηλικίας μια και παρεμβάλλονται πολυάριθμοι συγχυτικοί παράγοντες όμως είναι ένα επιπρόσθετο, απλό, προσιτό σε όλους και χαμηλού κόστους όπλο ενάντια στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας.

Άρση βαρών για μαθητές

Τα σχολεία ανοίγουν και είναι πάλι η εποχή που οι γονείς προμηθεύονται τετράδια, μολύβια, κασετίνες και σχολικές τσάντες. Ειδικά οι σχολικές τσάντες είναι αντικείμενο ιδιαίτερου προβληματισμού κυρίως λόγω του μεγάλου βάρους των βιβλίων.

Οι ειδικοί έχουν μελετήσει το θέμα και υπάρχουν κάποιες οδηγίες για άρση των βαρών και προστασία της υγείας και της ασφάλειας των παιδιών στην καθημερινή τους μετακίνηση από και προς το σχολείο. Οι οδηγίες είναι απλές και εύκολες στην εφαρμογή τους:

α) Οι σχολικές τσάντες σακίδια δεν πρέπει να ζυγίζουν περισσότερο από το 10 με 15% του βάρους σώματος των παιδιών. Για παράδειγμα, εάν το παιδί σας ζυγίζει 22,5 κιλά, η (γεμάτη) τσάντα του θα πρέπει να ζυγίζει από 2,25 έως 3,6. Όσο μικρότερο είναι το παιδί τόσο μικρότερη θα πρέπει να είναι και η τσάντα του.

β) Οι τσάντες με δύο λωρίδες είναι καλύτερες από μία. Για παράδειγμα, οι τσάντες ταχυδρόμου που ασκούν όλο το βάρος στον ένα ώμο θα πρέπει να αποφεύγονται.

γ) Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από 33 οστά που μπορεί να συμπιεστούν με μη φυσικό τρόπο αν το σακίδιο του παιδιού είναι πολύ βαρύ ή δεν φοριέται με σωστό τρόπο. Γι’ αυτό είναι σημαντικό τα σακίδια των παιδιών να φοριούνται και με τις δύο λωρίδες, ώστε να γίνεται ομοιόμορφα η κατανομή του βάρους. Διαφορετικά μπορεί να αποτελέσει αιτία πρόκλησης πόνου στον αυχένα ή τη μέση.

δ) Ενθαρρύνετε το παιδί σας κάθε βράδυ να αδειάζει την τσάντα του και να την ξαναφτιάχνει για την επόμενη ημέρα, ώστε να μην πηγαινοφέρνει μια βαριά τσάντα με πράγματα που δεν χρειάζεται.

backpack wearing

Διαστάσεις επιδημίας έχουν πάρει οι τροφικές αλλεργίες

Οι περιπτώσεις τροφικής αλλεργίας έχουν τόσο πολύ αυξηθεί τις τελευταίες δύο με τρεις δεκαετίες που θεωρείται πλέον ότι έχουν λάβει διαστάσεις επιδημίας. Σε Δυτικές χώρες όπως η Αυστραλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μέχρι και 10% των βρεφών έχουν εμφανίσει κλινικά επιβεβαιωμένη αλλεργία σε κάποια τροφή στους πρώτους 12 μήνες ζωής. Παράλληλα με την παρατηρούμενη αύξηση της τροφικής αλλεργίας, παρατηρείται μείωση των επιπέδων βιταμίνης D στον πληθυσμό. Υπολογίζεται ότι έως και 50% των ανθρώπων στις Δυτικές χώρες έχουν έλλειψη βιταμίνης D και μέχρι 10% έχουν ανεπάρκεια.

Κοριτσάκι με λαχανικά
Η βιταμίνη D θεωρείται πολύ σημαντική για την υγεία μας. Συμβάλλοντας στην απορρόφηση ασβεστίου από το σώμα μας, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο να έχουμε γερά κόκαλα, αλλά αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι έχει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στη λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος, με άλλα λόγια στην άμυνα του οργανισμού μας.
Η βιταμίνη D συντίθεται στο δέρμα μας υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός αλλά μπορούμε και να την προσλάβουμε με τη διατροφή μας ή με λήψη συμπληρώματος.
Τα λιπαρά ψάρια, όπως ο σολομός, ο τόνος και οι σαρδέλες είναι οι πλουσιότερες διαιτητικές πηγές βιταμίνης D. Άλλες καλές πηγές είναι τα αυγά (η βιταμίνη D βρίσκεται στον κρόκο του αυγού), το συκώτι και τροφές που έχουν εμπλουτιστεί με βιταμίνη D όπως γαλακτοκομικά, μαργαρίνες..
Περιοχές που βρίσκονται πιο μακριά από τον ισημερινό (με αποτέλεσμα να έχουν χαμηλότερη υπεριώδη ακτινοβολία) έχουν μεγαλύτερους αριθμούς εισαγωγών στο νοσοκομείο λόγω τροφικής αλλεργίας, μεγαλύτερο αριθμό συνταγογραφήσεων αυτό-ενιέμενης αδρεναλίνης και μεγαλύτερη συχνότητα αλλεργίας στο φιστίκι (περίπου εξαπλάσια) από ότι περιοχές που βρίσκονται πλησιέστερα στον Ισημερινό.
Επίσης, αν κάποιος έχει γεννηθεί φθινόπωρο ή χειμώνα (οπότε υπάρχει μικρότερη έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία), φαίνεται να έχει μεγαλύτερο κίνδυνο για αναφυλαξία.
Μια μεγάλη, πρόσφατη μελέτη στην Αυστραλία έδειξε ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην καθυστερημένη εισαγωγή του αυγού στη βρεφική διατροφή και την τροφική αλλεργία. Συγκεκριμένα, βρέφη στα οποία το αυγό (διαιτητική πηγή βιταμίνης D) χορηγήθηκε νωρίς (4 – 6 μήνες) είχαν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά τροφικής αλλεργίας από ότι βρέφη στα οποία χορηγήθηκε αυγό μετά την ηλικία των έξι μηνών.
Ερευνητικές μελέτες που έχουν γίνει με την απευθείας μέτρηση των επιπέδων της βιταμίνης D στο αίμα έχουν επίσης αναδείξει συσχέτιση ανάμεσα στα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D και στον αυξημένο κίνδυνο για αλλεργική ευαισθητοποίηση των παιδιών και των εφήβων και για τροφική αλλεργία στη βρεφική ηλικία.
Είναι πολύ νωρίς για να πει κανείς ότι η βιταμίνη D θα μπορούσε να αναστρέψει την τροφική αλλεργία. Απαιτούνται ακόμη πολλές έρευνες για να αποκτήσουμε καλύτερη εικόνα του ρόλου που έχει η βιταμίνη D τόσο όσον αφορά την πρόληψη των τροφικών αλλεργιών όσο και τη γενικότερη συμβολή της στην υγεία του ανθρώπινου οργανισμού.
Ο καλύτερος πάντως τρόπος για να έχουμε καλά επίπεδα βιταμίνης D στον οργανισμό μας είναι η έκθεση μας στον ήλιο- σε λογικά πάντα πλαίσια καθώς και η επαρκής πρόσληψή της μέσω των τροφών που την περιέχουν.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις έγκυες γυναίκες να έχουν επαρκή επίπεδα βιταμίνης D (ειδικά στο τέλος της εγκυμοσύνης), ώστε και το παιδί τους να ξεκινήσει τη ζωή του με επαρκή επίπεδα, μια και οι αποθήκες βιταμίνης D στον πρώτο χρόνο ζωής εξαρτώνται άμεσα από αυτές της μητέρας πριν τον τοκετό.

Πηγή: American Academy of Allergy Asthma and Immunology