Πώς να …νίπτουν τας χείρας τους

Χρήσιμες οι οδηγίες από το ΚΕΕΛΠΝΟ για το πλύσιμο των χεριών και εξαιρετικά επίκαιρες λόγω της έναρξης της εποχής της γρίπης και των ιώσεων:

KEELPNO

 

Advertisements

Επιστροφή στο φυσικό σαπούνι

girl-washing-hands

Ξέρουμε όλοι ότι τα καθαρά χέρια είναι ανάμεσα στα πιο σημαντικά μέτρα πρόληψης της γρίπης. Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικής σημασίας τα νέα δεδομένα όσον αφορά τον καλύτερο τρόπο πλυσίματος των χεριών.

Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων στην Αμερική (F.D.A.) ανακοίνωσε τη Δευτέρα την απαίτησή του από τις εταιρείες που παράγουν αντιβακτηριδιακά σαπούνια να αποδείξουν με νέες μελέτες την ασφάλεια των προϊόντων τους, διαφορετικά θα πρέπει να μεταβάλουν τη σύστασή τους.

Αφορμή αποτέλεσαν συνεχώς αυξανόμενα στοιχεία που συσχετίζουν τη μακροχρόνια χρήση ορισμένων συστατικών των αντισηπτικών αυτών σαπουνιών και συγκεκριμένα την τρικλοζάνη στα υγρά σαπούνια και την τρικλοκαρμπάνη στα στερεά με αυξημένη μικροβιακή αντοχή καθώς και ορμονικές διαταραχές (διαταραχές θυρεοειδή και ορμονών γεννητικού συστήματος)

Σε αναμονή λοιπόν των αποτελεσμάτων που θα διεξαχθούν για την ασφάλεια των αντισηπτικών αυτών σκευασμάτων, ίσως θα ήταν καλύτερο να επιστρέψουμε στη χρήση των απλών, φυσικών σαπουνιών.

Ούτε μπρούμυτα ούτε στο πλάι!

sweet dreams are made of babes

Θα έχετε ακούσει διάφορες θεωρίες για τη σωστή θέση ύπνου των μωρών. Τελικά όμως, η ασφαλέστερη θέση ύπνου σύμφωνα με τις οδηγίες της Αμερικάνικης Ακαδημίας Παιδιατρικής είναι ανάσκελα. Τα παιδιά που κοιμούνται μπρούμυτα ή στο πλάι είναι σε αυξημένο κίνδυνο για Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου. Για το λόγο αυτό επίσης απαγορεύεται να τοποθετείτε μέσα στην κούνια του μαξιλάρι, πάπλωμα, χνουδωτά ζωάκια για όλο τον πρώτο χρόνο ζωής.

Πετάει ο Άγιος Βασίλης;

Santa passed out

Τα παιδιά δεν είναι καθόλου εύπιστα. Κι όμως πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη, ενώ δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν οι γοργόνες ή ο Harry Potter. Γιατί συμβαίνει αυτό. Πώς πρέπει οι γονείς να διαχειριστούν το θέμα του Άϊ Βασίλη;

Εκατομμύρια γονείς κάθε χρόνο βάζουν τα δυνατά τους για να συντηρήσουν το μύθο του Άγιου Βασίλη, γεγονός που αποτελεί ένδειξη του σκεπτικισμού των παιδιών. Γενικώς λέμε στα παιδιά μας κάθε λογής θαυμαστή και φανταστική ιστορία. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας (ήδη από τα τρία χρόνια τους) είναι πολύ ικανά στο να ξεχωρίζουν τις διαφορές ανάμεσα στην πραγματικότητα και το ψέμα. Επίσης, στο δυτικό κόσμο παρατηρείται πως τα περισσότερα παιδιά ηλικίας 5-6 ετών κατανοούν την ύπαρξη μικροβίων ή του οξυγόνου παρότι δεν τα βλέπουν, αλλά με βεβαιότητα αρνούνται ότι υπάρχουν γοργόνες, τέρατα ή ο Harry Potter.

Στην πράξη, τα μικρά παιδιά ίσως είναι λιγότερο επιρρεπή στην εξαπάτηση. Έρευνες σε παιδιά στην Μαδαγασκάρη και τη Νότιο Αφρική δείχνουν ότι σε σχέση με τους γονείς τους είναι πολύ πιο δύσπιστα σε θέματα μεταφυσικής! Και τα τετράχρονα είναι πιθανό να αμφισβητούν περισσότερο από τα εξάχρονα παιδιά ισχυρισμούς περί ύπαρξης φανταστικών προσώπων. Για την ακρίβεια, όσο μεγαλώνουν γίνονται πιο εύπιστα!

Αν όμως τα παιδιά είναι τόσο δύσπιστα, γιατί διαρκεί τόσο πολύ η πίστη στην ύπαρξη του Αη Βασίλη;

Η Ζακλίν Γούλεϊ και συνάδελφοί της στο Πανεπιστήμιο του Τέξας έπειτα από σχετική έρευνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η πίστη των παιδιών στον Άγιο Βασίλη στην Αμερική δεν κάμπτεται μέχρι περίπου το έβδομο έτος της ζωής τους, ενώ περίπου το ένα τρίτο των παιδιών επιμένει ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο μέχρι και την ηλικία των 9.

Φαίνεται δηλαδή πως η πίστη στον Άγιο Βασίλη αυξάνεται όσο μεγαλώνουν τα παιδιά (περισσότερα πεντάχρονα λένε ότι ο Άγιος Βασίλης υπάρχει σε σύγκριση με τα τρίχρονα).

Κι αυτό σε κάποιο βαθμό ισχύει επειδή τα πεντάχρονα παιδιά έχουν εκτεθεί για περισσότερο χρόνο στην ιδέα. Το πιο εκπληκτικό στοιχείο του πορίσματος της έρευνας είναι ότι οι κρίσεις σχετικά με το τι είναι πραγματικό δεν είναι απλώς θέμα ευπιστίας ή ηλικίας. Η πίστη των παιδιών σε ό,τι τους λένε αποτελεί θεμελιώδη μηχανισμό της ανθρώπινης μάθησης. Μεγάλο μέρος της γνώσης που απαιτείται για τη λειτουργία σε σύνθετες κοινωνίες δεν θα μπορούσε να συγκεντρωθεί μόνο μέσα από προσωπικές εμπειρίες. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και πολύ μικρά παιδιά φαίνεται ότι χρησιμοποιούν σχετικά εξελιγμένα φίλτρα για να αποφασίσουν τι να πιστέψουν και τι όχι.

Μέχρι την ηλικία των 3 ή 4 ετών, τα παιδιά κάνουν διακρίσεις ως προς τα άτομα που ακούνε. Κατά κανόνα εμπιστεύονται ανθρώπους οικείους ή όσους φαίνεται να έχουν κάποια εξειδίκευση. Παρακολουθούν πόσο ακριβής υπήρξε ο ομιλητής στο παρελθόν και εξετάζουν προσεκτικά τους λόγους για τους οποίους ο συγκεκριμένος τύπος μπορεί να έκανε λάθη.

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας επίσης λαμβάνουν υπόψη το πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζονται τα διάφορα πρόσωπα. Τείνουν να μην πιστεύουν χαρακτήρες που κάνουν υπεράνθρωπες πράξεις ή υπάρχουν σε κόσμους όπου γίνονται απίθανα πράγματα, όπως οι γοργόνες, τα τέρατα ή ο Harry Potter. Ωστόσο πιστεύουν σε χαρακτήρες που συζητούνται με όρους απτών επιτευγμάτων στον πραγματικό κόσμο -τα μικρόβια σε αρρωσταίνουν ή ή νεράιδα των δοντιών τους αφήνει χρήματα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις τα παιδιά που δεν πίστευαν στον Άγιο Βασίλη, δεν πίστευαν γενικά στην ύπαρξη όσων δεν είχαν δει με τα μάτια τους.

Πάντως ακόμη και τα πιο μικρά παιδιά αναζητούν αποδείξεις που υποστηρίζουν αυτά που πιστεύουν. Παρά τα φίλτρα αναζήτησης της αλήθειας που χρησιμοποιούν τα παιδιά, οι συνθήκες συνωμοτούν εναντίον των παιδιών στην περίπτωση του Άγιου Βασίλη. Τους λένε για αυτόν πρόσωπα που εμπιστεύονται στο πλαίσιο των επιδράσεων που ασκεί στον πραγματικό κόσμο -«O Αϊ Βασίλης έφαγε όλα τα μπισκότα» ή ο «Αϊ Βασίλης σου άφησε δώρα». Και υπάρχουν απτές αποδείξεις της ύπαρξής του -τα μπισκότα εξαφανίζονται και τα δώρα είναι εκεί πραγματικά.

Πολλοί γονείς καταβάλλουν απίστευτη προσπάθεια για να πείσουν ακόμη και το πιο δύσπιστο παιδί -τυλίγουν τα δώρα σε διαφορετικό χαρτί, γράφουν σημειώματα με διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα και αφήνουν πατημασιές με χιόνι στο χαλάκι. Και σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά πειστικά, η κοινωνία συνολικά ενσωματώνει το μύθο.

Υπάρχουν κάποιοι που θέτουν υπό αμφισβήτηση το αν οι γονείς θα πρέπει να διαιωνίζουν το μύθο του Άγιου Βασίλη στα παιδιά τους. Τα επιχειρήματα εναντίον αυτής της πρακτικής περιλαμβάνουν την αναίρεση της εμπιστοσύνης των παιδιών, τη χρησιμοποίηση του Άγιου Βασίλη ως μέσου ελέγχου της συμπεριφοράς και το γεγονός ότι οι γονείς τελικά επιφυλάσσουν στα παιδιά τους μια απογοήτευση.
Από την άλλη πλευρά οι υποστηρικτές υπογραμμίζουν ότι όταν τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά ότι ο Άγιος Βασίλης δεν είναι πραγματικός τείνουν να απολαμβάνουν την εξυπνάδα τους παρά να απογοητεύονται. Και ως προς τα μειονεκτήματα, αυτά που έρχονται με την μαγεία και τα δώρα, θεωρείται πιθανότερο ότι δεν θα γίνουν αιτία θυμού  -τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό.

Πηγή: The Guardian

Ας πετάνε παντεσπάνι!

Messy toddlers

Τα παιδιά σας λερώνουν πολύ στο φαγητό; Θαυμάσια. Αυτό σημαίνει ότι θα μαθαίνουν πιο γρήγορα!

Οι γονείς που διαρκώς σκουπίζουν φαγητά από την καρέκλα του μωρού, το τραπέζι, τους τοίχους, το ταβάνι ή ακόμη και από τον σκύλο έπειτα από ένα γεύμα έχουν λόγους να αισθάνονται τυχεροί. Νέα έρευνα δείχνει ότι μέσα σε όλο αυτό το χάος, το παιδί τους μαθαίνει. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (UI) μελέτησαν πως τα 16 μηνών παιδιά μαθαίνουν τις λέξεις για μη στερεά αντικείμενα -όπως οι φρουτόκρεμες ή το γάλα- που κατά κανόνα μαθαίνουν με πιο αργό ρυθμό και διαπίστωσαν ότι αυτά που λέρωναν με αυτά περισσότερο μάθαιναν τις λέξεις πιο γρήγορα. Ο εγκέφαλος των μωρών συνήθως συλλαμβάνει πιο εύκολα λέξεις για αμετάβλητα υλικά, όπως τουβλάκια, μήλα ή η μαμά και ο μπαμπάς, επειδή όταν τα ζουλάνε ή τα τσιμπάνε παραμένουν περίπου τα ίδια, ενώ τα μη στερεά αντικείμενα είναι λίγο πιο δύσκολα να τα κατανοήσουν. Σκεφτείτε την φρουτόκρεμα: μερικές φορές παίρνει το σχήμα του μπολ, άλλες του κουταλιού και μερικές φορές γίνεται μια μεγάλη μάζα στο πάτωμα. Ή σκεφτείτε τις ομοιότητες μεταξύ της κόλλας και του γάλατος: αν δεν τα αγγίξετε, θα έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους.

Για να εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο τα μικρά παιδιά έμαθαν τις λέξεις ρευστών, μεταβλητών ουσιών, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν 14 γλοιώδη προϊόντα, κυρίως πράγματα που τα παιδιά θα μπορούσαν να βάλουν με ασφάλεια στο στόμα τους, όπως φρουτόκρεμα, πουτίγκα, χυμός ή σούπα. Καθώς έδιναν το καθένα από αυτά στα παιδιά, τους έδιναν ονόματα όπως «νταξ» ή «κιβ». Λίγο αργότερα ρώτησαν τα παιδιά αν ήξεραν το όνομα των ουσιών, που παρουσιάστηκαν σε διαφορετικά μεγέθη και σχήματα. Τα παιδιά που μπορούσαν να θυμηθούν τα ονόματα δεν βασίζονταν προφανώς μόνο στην όψη τους.

Τα παιδιά που τα είχαν πραγματικά πιάσει στα χέρια τους -και ενίοτε τα είχαν πετάξει σε τοίχους ή πατώματα- ήταν αυτά που κατάλαβαν καλύτερα τις διαφορές στην υφή και την γεύση τους. Όλα αυτά τα παιχνίδια ήταν στην πραγματικότητα ένας τρόπος μάθησης. Βοηθούσε επίσης αν κάθονταν σε ψηλό καρεκλάκι: «Όπως φάνηκε, όταν τα παιδιά κάθονταν σε ψηλό καρεκλάκι ήταν πιο πιθανό να λερώσουν, επειδή τα παιδιά ξέρουν ότι αυτή είναι η θέση για να λερώνουν» ανέφερε η Λαρίσα Σάμιουελσον, επίκουρος καθηγήτρια ψυχολογίας στο UI, που επέβλεψε την εργασία μεταπτυχιακών φοιτητών για την Ανάπτυξη της Επιστήμης. «Το παιχνίδι με τα φαγητά πραγματικά βοήθησε τα παιδιά στο εργαστήρι και έμαθαν πιο καλά τα ονόματα».

Το πόρισμα αυτό υποστηρίζουν και άλλες έρευνες που βρήκαν ότι η γρήγορη και αποτελεσματική μάθηση προϋποθέτει ότι το παιδί είναι ανοιχτό σε νέα, άγνωστα στοιχεία- όπως αυτά που προκύπτουν όταν αγγίζουν και μυρίζουν πράγματα για πρώτη φορά. Όσο πιο ανοιχτός είναι ο εγκέφαλος στην πρόσληψη τέτοιων πληροφοριών, τόσο πιο γρήγορα μαθαίνει το παιδί για το περιβάλλον του, συμπεριλαμβανομένων πραγμάτων που αλλάζουν σχήμα ή που είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσει κάποιος από κάποια άλλα αντικείμενα.

Αυτό ίσως δεν σημαίνει ότι όλα τα παιδιά που λερώνουν περισσότερο θα γίνουν ιδιοφυίες, αλλά ίσως μερικά παιδιά από αυτή την ομάδα που λερώνει υπερβολικά να αποδώσουν την ευκολία τους στην απόκτηση νέων ικανοτήτων στο …βρόμικο παρελθόν τους!

Πηγή: Περιοδικό TIME

Τίππι: ο θηλυκός Μόγλης

africa5 africa2

Το κορίτσι στις φωτογραφίες ακούει στο εξωτικό όνομα Τίππι Μπενζαμίν Οκαντί Ντεγκρέ. Γεννήθηκε το 1990 και είναι η κόρη των Γάλλων κινηματογραφιστών και φωτογράφων της άγριας ζωής, Αλέν Ντεγκρέ και Σιλβί Ρομπέρ, που την μεγάλωσαν στην Ναμίμπια. Τα πρώτα της χρόνια τα πέρασε παρέα με λιοντάρια και ελέφαντες ενώ στον ελεύθερο χρόνο της μάθαινε να κυνηγάει πλάι στους ιθαγενείς. Η παιδική της ηλικία ακούγεται απίστευτη σαν παραμύθι. Ένας θηλυκός Μόγλης που θα ήταν μύθος αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες που της τράβηξαν οι γονείς της.

Η Τίππι μεγάλωσε πια και πριν από μερικά χρόνια μοιράστηκε τις σκέψεις και τις γνώσεις της για την Αφρική μέσα από ένα βιβλίο. Η σοφία της είναι ασυνήθιστη για την ηλικία της, ενώ η αθωότητά της καθώς και η εμφανής σχέση της με τα ζώα είναι γοητευτική και απόλυτα συναρπαστική. 

Στην ηλικία που τα περισσότερα κοριτσάκια παίζουν με κούκλες, η μικρή Τίππι σκαρφάλωνε σε ελέφαντες, έπαιζε με φίδια, αγκάλιαζε τεράστιους βάτραχους και έριχνε τα βέλη της τρέχοντας πίσω από ιθαγενείς της Ναμίμπια.

africa14 africa13 africa6

Μέσα από την εντυπωσιακή έκδοση «Το Βιβλίο μου της Αφρικής», οι φωτογραφίες της Τίππι από τα χρόνια που έζησε στην άγρια φύση της Αφρικής παρουσιάζουν τον βαθύ δεσμό και την φιλία που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στον άνθρωπο και τα άγρια ζώα. Είναι ένα μοναδικό βιβλίο που θα αγαπήσετε!

africa11 africa7 africa3 africa9 africa12

Το «My Book of Africa» μπορείτε να το αγοράσετε στο διαδίκτυο από το Amazon:http://www.amazon.com/Tippi-My-Book-Africa-Degre/dp/177007029X

Τι στυλ θηλασμού προτιμά το μωρό σας;

Albright-creative-imagery

Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Yale κατέταξαν τα μωρά σε πέντε ομάδες ανάλογα με τις συνήθειές τους στο θηλασμό. Το δικό σας σε ποια ανήκει;

1. Μωρά στο ρελαντί: Θηλάζουν για μερικά λεπτά και σταματούν για ξεκούραση -ενίοτε τα παίρνει και ο ύπνος- αλλά συνεχίζουν πάλι με τον ίδιο χαλαρό ρυθμό.

2. Γκουρμέ: γεύονται το γάλα, παίζουν με τη θηλή και πλαταγίζουν τα χείλη τους για μερικά λεπτά πριν αρχίσουν να θηλάζουν κανονικά.

3. Της υπομονής: Θηλάζουν όποτε τους προσφέρεται το στήθος.

4. Ενθουσιώδη αλλά αναποτελεσματικά: παθαίνουν αμόκ στη θέα τους στήθους, το αρπάζουν, τους ξεφεύγει και βγάζουν κραυγές ανυπομονησίας. Χρειάζεται να τα ηρεμήσει η μητέρα τους αρκετές φορές για να μπορέσουν τελικά να θηλάσουν.

5. Τα …μπαρακούντα: Δεν έχουν πρόβλημα να ξεκινήσουν. Αρπάζουν απευθείας τη θηλή και ρουφάνε για 10 με 20 λεπτά συνεχόμενα.